Idea ekologiczna

W żelbetowej, hermetycznej kopule, przykrytej zielenią w formie świętej góry przodków, znajdować się będzie wielochóralna świątynia. W swoich ścianach tworzyć ona będzie wspólnotę grobów rodzinnych i obecnych przy nich potomków zmarłych, a więc wspólnotę rodzin żywych.
Przez zastosowanie balsamacji mineralizującej ciał zmarłych, tzw. tanatopraksji, ten nowoczesny cmentarz nie spowoduje zagrożenia procesami gnilnymi ziemi, zatrucia wody ani powietrza, nie oszpeci też krajobrazu, tylko go upiększy, a także nie będzie wymagał używania śmietnikowych kontenerów. Natomiast sama żelbetowa kopuła stanie się pancernym zabezpieczeniem przed klęskami atmosferycznymi, profanacją ciał i grobów.

Idea ekumeniczna.

Każdy pogrzeb, niezależnie od przekonań filozoficzno - religijnych, gromadzi w miejscach pożegnania wielką ilość ludzi związanych różnymi nićmi ze zmarłym. To zbliżenie do siebie ludzi na płaszczyźnie wspólnych wartości, wytwarza w nich szacunek do innych jednostek o odmiennych przekonaniach.
Ze względu na rodzinny charakter grobowców, w których będą spoczywać ciała różnie myślących osób - te więzi, zarówno pokrewieństwa, jak i środowiskowe, staną się mocne, że będą w stanie wytworzyć atmosferę ekumenizmu, tym bardziej, że śmierć bliskiej osoby zmusza do zgięcia kolan, a na zgiętych kolanach człowiek nie potrafi drugiego nienawidzić.

Idea ekonomiczna.

W obecnym czasie dla przeciętnej rodziny koszt pogrzebu na tradycyjnym cmentarzu przekracza jej ekonomiczne możliwości (zapłata za plac, wykopanie grobu, piwnicę, nagrobek, usługę związaną z tymi czynnościami). Ponadto coraz mniej jest ziemi na pochówek ludzkich ciał, a w miastach praktycznie jej prawie nie ma, stąd rosną wydatki.
Natomiast w kurhanie, koszta są zawsze równe tak dla bogatych jak i dla biednych, miejsca spoczynku ciał kształtują się formie biblioteki umieszczonej na ścianie, w przeciwieństwie do tradycyjnego pochówku na cmentarzach, (układ grobów rodzinnych w nich - można porównać do książek rozrzuconych na podłodze). Poza tym na cmentarzu tradycyjnym groby rodzinne znajdują się w różnych, odległych nieraz od siebie miejscach, czyli rodzina zatraca świadomość wspólnoty.

Idea historiozoficzna.

Pomysł powstania kurhanu powstał w czasie analizy różnych historycznych sposobów grzebania ciał ludzkich i jest jej synkretycznym wynikiem, począwszy od egipskich piramid, rzymskich katakumb (z którymi niezwykle wiąże się chrześcijaństwo rzymskokatolickie), kryptalnych kaplic książęcych, słowiańskich kurhanów, rodzinnych grobowców, poprzez amerykańską balsamację do programów komputerowych.

Idea społeczna.

Dzięki idei takiego pochówku prochy ciał rodzin zgromadzone zostaną w jednym grobowcu (na odległość ok. 500 lat), na którym zostaną wygrawerowane kolejne imiona i nazwiska przodków z datą urodzenia i śmierci oraz kodem cyfrowym - będzie on potrzebny zarówno do identyfikacji prochów ciał, jak i uruchomienia programu komputerowego o danej rodzinie. otworzenie pliku dotyczącego konkretnej rodziny pozwoli jej potomkom zapoznać się z udokumentowanym dobrem słów, czynów i dzieł danej osoby, celem inspirowania jej potomków ku dobremu. Według zasady: o zmarłych nie mówimy źle, niewłaściwe postępki zmarłych nie będą dokumentowane, tylko zastaną one pobudką czy inspiracja do modlitwy o miłosierdzie Boże. Takie zgromadzenie informacji o losach i czynach przodków będzie wielką nauką dla potomnych, bo także życie bliskich zmarłych ma się stać psychologiczną szkołą życia w drodze ku mądrości i świętości.

Idea kulturotwórcza.

Choroba i śmierć dla każdej rodziny jest wielkim, bolesnym przeżywaniem, zarówno dla tych co odchodzą, jak i dla tych co zostają. Z historii wielkich postaci i narodów wiemy, że ich cierpienia były największym wzlotem kulturotwórczym (niewola egipska, Rozbiory Polski, Jan Kochanowski, Adam Mickiewicz, itp.). Teren otaczający kurhan w projekcie ma być parkiem kultury i sztuki oraz przyrody; będzie ogrodzony żywopłotem, na którym znajdować się będą ceramiczne figury świętych przodków (ok. 100szt.), wykonane przez rodziny zmarłych.
Dokumentacja pamięci o zmarłych będzie tak tworzona i przechowywana, aby inspirować ku najwyższym wartościom religijnym, moralnym i kulturalnym.

Idea teologiczna.

Obecna epoka w skutek rewolucji technicznej zagraża osobowości człowieka i jego religijno-moralnym wartościom oraz tradycyjnym formom kulturotwórczym, opartym na światopoglądzie chrześcijańskim. Wobec takich niebezpiecznych procesów rodzina staje się najbardziej kompetentną komórką ocalenia człowieka pod warunkiem jednak, że sama zostanie ocalona. rodzina dwa razy w sposób niezwykły przeżywa tajemnicę swojej świadomości; gdy w niej rodzi się człowiek i gdy człowiek od niej, w momencie śmierci, odchodzi. wtedy spontanicznie reaguje smutkiem wyrażonym we łzach i gestem ugięcia kolan, by otworzyć się na tajemniczą nieskończoność - czyli otwiera się na Boga, na wiarę w Boga, ale pod warunkiem, że rodzący się nowy człowiek będzie radosną wartością, a łączność duchowa z odchodzącymi tworzyć będzie wielką ponadczasową wspólnotę. Modląca się przy ołtarzu rodzina w pobliżu prochów przodków, ma okazję niezwykle siebie przeżywać, a zarazem ma zawsze potrzebę na to przeżywanie, bo ono jest wyjątkowym szczęściem, dlatego taka świątynia, w której będzie ołtarz, a przy nim wieczerza pańska, obok zgromadzone, modlące się rodziny, a w ścianach ze czcią i pamięcią przechowywane prochy ciał przodków, nie podda się kryzysowi pustych zachodnioeuropejskich kościołów. Nawet słaba wiarą rodzina, nie czująca potrzeby uczestniczenia w niedzielnej eucharystii w kościele tradycyjnym, poczuje potrzebę odwiedzenia miejsca, gdzie leżą jej przodkowie.

Idea liturgiczna.

Kurhan w wewnętrznej swojej części jest świątynią z ołtarzem, przy którym ma się odprawiać wieczerza pańska, czyli msza święta, a zgromadzeni wierni mają przeżywać duchową więź ze swymi przodkami, których prochy są w ścianach, w tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. natomiast naturalne światło lampek przy grobowcach, świec palących się w rękach rodzin, połączone ze światłem ołtarza, ma symbolizować łączność pokoleń. Ta bliskość prochów zmarłych, światło i modlitwa - mają być poglądowym wyznaniem wiary w świętych obcowanie.

Idea etyczna.

Dokumentowanie dobra, słów, czynów i dzieł zmarłych przodków, z jednej strony jest realizacją drzewa genealogicznego rodu, a z drugiej strony żyjący dziadkowie, Rodzice świadomi, że po śmierci ich potomkowie nieustannie będą rozważać ich życie na ziemi pod względem dobra, będąc wciąż pobudzani do życia wypełnionego dobrem. Rodzinna miłość jest najbardziej wiarygodna to ona jest właściwie źródłem pozytywnej moralności. Realizowanie dobra przodków na ich potomków jest w świetle wiary "świętych obcowania" najskuteczniejszą modlitwą o miłosierdzie Boże dla zmarłych, którzy znajdą się na drodze oczyszczenia do "Domu" swojego Ojca.